Rock 'n Broll

Doe ik het of doe ik het niet?
Een post schrijven over iets waarvan ik hoop dat het zo weer uit m'n aandachtsveld glijdt.
En ook al schrijf ik 500 regels, ik zal nooit argumenten kunnen aandragen die mijn gelijk of ongelijk bewijzen.
Ik zal waarschijnlijk mensen beledigen in het proces.
Het is zo emotioneel gekleurd maar toch tegelijk voor mij zonneklaar.
De laatste maanden wurmt mijn brein zich echter uitsluitend richting baarmoeder dus een beetje afwisseling kan geen kwaad (en toegegeven, het was ook alreeds weer 500 jaar geleden dat ik iets poste).

Eerst even wat feiten op een rij:
-Begin jaren zeventig startten mijn ouders een jeugdcafé in Koekelare.
-Samen met Noël Steen, beginnen ze algauw optredens te organiseren.
-Hedwig De Meyer, organisator van het 'Rock & Blues festival Werchter' ontmoet, ergens in het verre Brabant, Herman Schueremans.
-In Torhout wordt door Noël Steen en m'n ouders, vzw Woodland opgericht en deze zal fungeren als organiserende vzw voor een aantal optredens. Het eerste festival draagt trouwens de naam 'Woodland festival Torhout'
-Herman Schueremans stelt voor om het Werchterse & het Torhoutse luik te combineren en hupla TW was geboren.
Het was de jaren zeventig, iedereen had toen veel meer haar dan nu & zo gemakkelijk onstonden goeie ideeën toen. No fuss
-In 1998 vindt Rock Torhout voor de laatste keer plaats. Over het hoe & waarom wil ik hier niet te veel woorden vuil maken. Realiteit was dat de bezoekersaantallen dat jaar een historical low bereikt hadden. Financieel werd het een precaire situatie. Maatregelen drongen zich op.
-Exit Rock Torhout. VZW Woodland gaat in vereffening, NV Rock Torhout gaat failliet. Een aantal mensen verliezen hun job, anderen hun levenswerk.

Het is woensdagavond en ik zwier m'n zwangere walvissencorpus nog maar eens achter de pc.
Bij al m'n Westvlaamse contacten op facebook heerst er lichte consternatie, want 'juicht!' Rock Torhout is terug, en wel volgend jaar het eerste weekend van september.
Heelder online communities vallen elkaar, puur voorgestuwd door een blinde vlaag van nostalgie, in de armen.
Ik bedenk even dat 1 april wel héél vroeg valt dit jaar, maar al snel reken ik dat mijn foetus onmogelijk 4 maanden langer dan humanly possible in mijn lijf kan zitten dus...*oh mijn god mijn wereld stopt even met draaien* Wie? Wat? Huh?
Ik word er helemaal catatonisch van. Kan iemand de kwijl van mijn kin komen vegen?

Een chemicus en zijn madam kwamen met het idee & de centen bij de Torhoutse burgemeester aandraven - een derderangsacteur die met veel bravoure het tjevenbeleid al jaren weet te verzilveren, een soort van Houtlandse Ronald Reagan zeg maar - die natuurlijk onmiddelijk voor het idee te vinden was. De kroon op zijn politieke carrière.
Een kneuterige persconferentie, denk rustieke voetbalkantine, een paar verschaalde sandwiches met kaas & hesp als ultieme tafeldeco, en een rood aangelopen burgemeester die met veel elan verklaart dat Rock Torhout terug naar Torhout keert. Ik vind het niet uit.

De chemicus, met de rock & rollfactor van een gastroscopie, slaagt er die dag bijna in om mij vroegtijdig te laten bevallen als hij in een krantenartikel poneert "Vreemd genoeg had niemand een patent op de domeinnaam en de naam Rock Torhout. Een flinke meevaller."
Ik zie zijn geföhnde haardos zo al opveren, een luide 'Tjakkaaa' uitkramend, bij het ontdekken van zóveel nalatigheid.
Een poel van genialiteit ligt hem zo voor het grijpen, zijn mevrouw staat aan de zijlijn kirrend te supporteren.

Wat een lijkenpikkerij.
En denk maar niet dat ik het economisch voorsprongetje niet zie dat hiermee behaald wordt.
Maar het blijft ordinaire lijkenpikkerij, en getuigen van een gebrekkige creativiteit.

Soit, ondertussen is het ganse Houtland ondergedompeld in een soort van extatische roes want 'de Rock komt terug', als een soort messias die alle miserie op de as Roeselare-Brugge uit de wereld zal helpen.
Klein detail: het is niet 'De Rock' die terug komt.
Het is een Rock Light, een waterig afkooksel van wat ooit een fenomeen was.
De datum, het budget en, last but not least, het gebrek aan organisatie-ervaring zullen obstakels blijken waar volgens mij niet goed genoeg is over nagedacht.
Die naam vanonder het stof halen creëert meteen een hoop verwachtingen die zeer moeilijk zullen in te lossen zijn. En het is ook niet aan hén om ze vanonder het stof te halen gewoon omdat ze optimaal in het marketingplan lijkt te passen.

Ik weet wel dat ik momenteel een tikkende hormonenbom ben -uitpuilende navel iemand?- maar ik voel me gekrenkt.
En ik heb misschien geen gelijk, ik weet het, maar de chemicus ook niet.
Oude koeien, ik zie ze niet graag de gracht uitkomen.

Ik hoor gans de tijd dit in m'n oor buzzen:

En nog iets dat u vast wel wou weten...

Het voortslepen waar in vorige post even gewag van werd gemaakt, is nu gedeeltelijk verholpen doordat m'n 'onderrug' besloten heeft zich te transformeren van een zitvlak tot een soort van stuwraket.
Als dit blijft aanhouden krijgt die gyneacoloog nog serieus tegenwind de dag van de bevalling.
Neen echt. *serieuze blik*
10 beaufort, makkelijk.
Hopelijk heeft hij geen Lotti-weave of ik blaas z'n pluimage zo de vergetelheid in.
Ik zie nu al doembeelden waarbij de helft van mijn pasgeboren zoon's scalp gewoon weggerukt wordt door een welgemikte noordwester...

Zo, uw weekend is nu waarschijnlijk perfect afgerond nu u àlles weet over mijn flatulentie?

Jekyll & Hyde

Ondertussen zijn we zo'n 23 weken bezig in het vakkundig opzwellen tot het lijkt alsof ik een bal heb ingeslikt.
Ik krijg spataderen ter hoogte van m'n knieën en ik sleep me godganse dagen voort alsof ik een levensmoeë tientonner ben.
Maar dat is nog het prettige onderdeel!
Wat echt alle verbeelding tart is m'n emotionele toestand.
Ik fluctueer tussen nog steeds veel te donzige flauwiteiten en verdorven moordplannen.
Ik blaf, bijt & grom en zet het daarna op een potje huilen wegens zoveel kwaad in de wereld, nota bene door mezelf gezaaid, satan die ik ben.
En, hoe gaat het met u?

The Poo Fighters

Kent u hem? De vloek van de nieuwe, veels te dure, kledingstukken?
Hier, een paar kernzinnen om op dreef te komen;
Gloednieuwe bloes + feestje = rode wijn of brandgaatjes van sigaretten
Pokkeduur kleedje + terras = vetplekken
Nieuwe broek + kind = verfplekken

Begint u hem te hebben?
En zo geschiedde deze week nog maar es;
impulsief gekocht kinderbloesje + wasdraad + vogel = snel ontwikkelende haatgevoelens jegens gepluimte van alle soort.
Ik zweer het, dat colletje is misschien 2 op 8 centimeter. Een cloaca met de precisie van een schietvizier, in mijnen hof. Want ik ben echt wel zóóóóóó biezonder!

Terug & Vol, of 'terug vol'?

either way...
Eind vorig jaar werden er wat voornemens genomen; stoppen met roken: check! Bezwangerd geraken: check!
En toen ging het licht uit, schrijfsgewijs alleszins.
Want niet enkel deed die opstoot van HCG mijn maag lekker in een knoop liggen, neen, ik werd er ook zo vreselijk week van.
Fluffy moedergevoelens en zilte waterige ogen werden een constante, de je-ne-sais-quoi die m'n posts anders kleur geven, de grote afwezige.

Gelukkig was er de gyneacoloog die me met z'n ingeoliede echostaaf bezweerde en terug de werkelijkheid in katapulteerde;
Eind november, een zoon.

Vreugde!
Ik ben terug, denk ik..
eerst in een hoekje nog wat m'n buik strelen terwijl ik op ooi-achtige wijze glimlach

Slutty Cat

Eerst was er de rise & fall van Smelly cat. U weet wel, onze castraat kater, die alles poept wat het label 'made in china' draagt en van pluche gemaakt is.
En toen, zomaar achter onze rug om ging onze kattin aan het ovuleren. En de kleine harige slettebak heeft het nieuws blijkbaar aan de grote klok gehangen.
Dagelijks tref ik menig kater met gezwollen, glimmende & spuitklare knikkers aan in onze hof.
En alsof het niet genoeg is dat ze zich, wipklaar, verschansen achter onze struiken moeten ze zichzelf natuuurlijk ook geursgewijs kenbaar maken.

Waar menig struikgewas alhier nog frisgroen was, deze tijd van het jaar, slaat er nu verdacht veel roestbruin uit van de overvloed aan hormonale kattenzeik.
De planten zijn helaas niet het enige die het moeten ontgelden, ook de achterdeur, de vensters in de living, en de vensters op het eerste verdiep zijn allemaal gezegend met een vleugje geile-haarbal.
('het eerste verdiep?' zie ik u zo denken. Afdak!)
Kortom, gans onze achtergevel is bepleisterd met love-juice.

Waarschijnlijk overbodig te vermelden dat het dan ook binnen gaat ruften alsof ik een dweiltje geslaan heb met de kater zijn boules-de-berlin?

Ollemolle miene schuld!

Doajuste ek ik ip de radio h'oord dadet westvloms go verdwien bin ier en oenderd joar.
En vaneigens da'k ik beginne schuldgevoelns te kriegn.
K'ziek ik utgeweekn noa oostvloandern, verre teegnan antwerpn en nu voedekik mien kiend ip in nun miengelmoes van abn, westvloms en kempsich.
Vaneigens dat da joenk geilegans gedesorjenteerd grakt, en gelik of dat da nog nie genoeg zoe zien doe'k ik doamee nog mien eigen toale doad wok.
Oj doa gin schuldgevoel zoe van kriegn ewwe kzoet wok nie weetn..
Go zere nog ekki will tura ip leggn

Papiermassage

Valentijn kroop dit jaar iets minder onopgemerkt voorbij dan andere jaren, want wij hadden het onovertroffen 'phyto arrangement' op het menu staan. Phyto wadda?
Awel, ongeveer 2,5 uur hemels gepotel aan lijf en leden, inclusief kleiwrap, gelaatsbehandeling en lichaamsmassage.
Hemels!

Maar beste dame van het schoonheidssalon, misschien toch één kleine aanmerking;
Die grappig rondzwiepende vleesmassa onderaan mijn rug, anderen maken gewag van een kont, behoeft een onderbroek om ú tegen te zeggen. Een onderbroek die de witte massa netjes op z'n plaats houdt eer de middelpuntvliedende kracht er zijn goesting mee kan doen telkens ik een halve draai wil maken.
En trouwens, een string geeft visueel de indruk het geheel in twee te splitsen, waardoor ik gezegend lijk met niet één, maar wel met twéé van die konten, dus...strings=no-no!
En dan nog in papier!? Houdt u mij voor de gek?
"U mag zich omdraaien op uw rug"
Gelegen op plasticfolie, ingesmeerd met witte klei, en een papieren string rond mijn derrière...Als u eens goed wil lachen mag u dat ook gewoon vragen hoor. Ik kan gerust wel grappig uit de hoek komen zonder dat ú daarvoor mijn sex-appeal in de grond boort.

Maar dit gezegd zijnde, deugd dat het deed!

Liefde is een blind kalf

Vandaag kwam ik de foto van deze meneer hier links tegen, mijn eerste grote liefde.
Nog vóór de Michael Jacksons, de Princen en ander muzikaal lekkers zich mijn meisjesslaapkamer binnenwurmden was hij er.

Ik was een jaar of vijf, schat ik, en de plaat "Dynasty" had zich een weg naar mijn slaapkamer-pick-up (de platenspeler, niet de auto) gebaand.

Honderden, neen wat zeg ik, duizenden malen werd het vers van 'I was made for loving you' meegekweeld.
En hij, toen nog een mysterieuze witte prins met sterrenoog, was mijn object of affection. Toch tot Michael Jackson eindelijk meerderjarig werd.

Wat valt dat tegen zeg, zo zonder schmink en 28 jaar later. Zou dat voor mij ook gelden?
We were, overduidelijk, NOT made for loving each other.

Identiteitscrisis

Okayyyy, what have we here...
Onze (besneden) kater, die op uiterst zwoele wijze een pluchen hond een welverdiende beurt geeft.
Is het lente alreeds?

Soms wandel ik mijn keuken binnen, tref zulks één tafereel aan en moet dan toch wel toegeven dan mijn leven bijna grenst aan de àb-so-lute perfectie.

(voor mensen die van details houden...hij berijdt hem niet echt echt. Hij hangt er eigenlijk meer boven, wat hevig in-en-uit doen met het totale ijle eigenlijk. Perfectie dus)